Als je de basisschool verlaat ga je meestal met een groepje vrienden naar één en dezelfde school toe. De groepen van vroeger vallen uiteen in middelgrote groepjes, maar vrijwel niemand gaat in zijn uppie ergens heen. We leave no man behind. Je brengt enkele jaren met elkaar door op het middelbare onderwijs, maar na enige tijd versplinteren ook die groepjes weer tot kleinere groepjes. Groepjes die eigenlijk al helemaal geen groepjes meer zijn te noemen. Je ziet elkaar minder, maar in pauzes en bijvoorbeeld na schooltijd is enige contact nog mogelijk, het is nog leuk en je doet nog dingen samen, maar zoals vroeger is het niet meer.

Dan komt na enkele jaren (afhankelijk van je prestaties) toch het einde in zicht. Niet alleen van een opleiding, maar ook aan de meeste vriendschappen. Doordat men nu vrij is om te kiezen welk pad te bewandelen, kiest vrijwel elk individu een andere weg. Ondanks hechte vriendschap heeft iedereen binnen de kring toch andere wensen, interesses en mogelijkheden. De groep gaat nu definitief uit elkaar, iedereen kiest een ander pad en het komt maar weinig voor dat groepjes voor dezelfde vervolgopleiding kiezen. Je gaat niet meer als een groep verder, je gaat.

Ik spreek uiteraard voor mijzelf. Ik ben nu sinds mijn laatste examen een maand thuis en ik zie de vriendschappen, nu al, voor mijn ogen verwateren. Zelfs hele goede, langdurige vriendschappen komen tot een halt alsof het niets is. Je spreekt elkaar minder en gaat nog sporadisch met de jongens op stap. Relaties worden via MSN Messenger voortgezet, maar dat is uiteraard oppervlakkig. Niemand lijkt ze er ook echt om te bekommeren, voor ons ligt een nieuwe uitdaging, een nieuwe opleiding in misschien wel een heel andere omgeving. Aldaar worden ongetwijfeld nieuwe relaties aangemaakt waardoor ons bestaan sterk doet denken aan dat van nomaden. Als het op is dumpen we het en trekken naar een nieuwe plek om daar weer overnieuw te beginnen. Ach ja. That’s the way things work. Niet dat ik het kan begrijpen of waarderen, ik vind het niks. Ik had het graag anders gezien, maar het komt van twee kanten en ook ik ben lui. Zo gaat dat nu eenmaal. Life goes on…