Regie: Frank Miller, Robert Rodriguez en Quentin Tarantino
Cast: Bruce Willis, Jessica Alba, Elijah Wood e.a.
Kijkwijzer: 16, geweld, angst, grof taalgebruik

Eindelijk recenseer ik Sin City en dat werd verdomme tijd ook. Ik zal er niet heel veel woorden aan vuil maken, maar een recensie is toch op zijn plaats dunkt mij. Zoals te lezen op mijn oude weblog ben ik niet echt weg van Frank Miller’s debuut  en dat is blijkbaar ‘bijzonder’. Voor de release werd een fikse hype neergezet en met het uitzonderlijke zwart-wit beeld en de sterren cast leek het een klassieker te worden. Mijn inziens is dat wel erg hoog gegrepen.

Sin City vertelt het verhaal van Miller’s strips The Big Fat Kill, That Yellow Bastard en natuurlijk Sin City zelf. Gevolg is dat je meerdere verhaallijnen vlak na elkaar krijgt te zien met meer dan één overeenkomst. Marv (Mickey Rourke) wil de dood van zijn liefje Goldie (Jaime King) wreken. Politieagent Hartigan (Bruce Willis) wil stripper Nancy (Jessica Alba) beschermen. En als laatste is er Dwight (Clive Owen) die de hoeren van Old Towne helpt. De personages zijn allen nogal excentriek en lopen nog veel gestoordere personen tegen het lijf. Bizar is bijvoorbeeld een orc-achtig figuur met een gele huid. Niet alles in de zieke wereld van Sin City is namelijk zwart-wit, soms zijn lippen, kapsels of jurken ineens fel gekleurd wat door de matte wereld daar omheen heel goed uitkomt.

Ik zei het zojuist al nadrukkelijk, want de wereld van de strips en dus de film is érg ziek. Afgehakte hoofden, aangevreten lichamen en flinke plassen bloed zijn aan de orde van de dag in deze corrupte stad. Zeer origineel vond ik de scène waarin de slee (voor leken: de bovenkant) van een vuurwapen tussen de ogen van de schutter belandt. En zo is de hele film eigenlijk best origineel, nergens voelt het voorspelbaar aan. Een pluim daarvoor want originaliteit is tegenwoordig schaars.

Sin City is ongetwijfeld één van de beste strip-naar-film rolprenten en ook zeker geen slechte film op zichzelf, toch vind ik het niet helemaal de klassieker die ik in gedachte had. Ook vond ik té veel té vreemd, het is eigenlijk gewoon een hele rare film die niet misstaat in een cult-collectie. Een ruime voldoende voor Frank Miller’s Sin City, maar geen goud. Don’t hate me for it.

Eindcijfer: 8