Auteur: Niels ’t Hooft
Uitgever:
Querido

Ik ben geen expert wat betreft literatuur. Ik lees once in a while een boek voor mijn vermaak, ik let dan nauwelijks op de kunsten (of het gemis daarvan) van de auteur. Als een boek maar lekker leest, iets te vertellen heeft of mij leert. Ook de tweede roman van Niels ’t Hooft las en recenseer ik vanuit dat ontspannen standpunt. Lekker rustig.

Sneeuwdorp vertelt het verhaal van de puber Kever. Een apart figuur die onlangs van school getrapt is en heeft gebroken met zijn vriendinnetje. Hij wil even bijkomen en reist af naar zijn oom in Sneeuwdorp, waar de lucht koud is en de mensen warm. Na enkele dagen in het dorpje te hebben doorgebracht maakt Kever zich op om naar huis te gaan als een heftige sneeuwstorm het treinverkeer stil legt. De terugkeer naar het dorp laat hem nadenken over zijn toekomst. Deze puber is kortweg opzoek naar liefde en volwassenheid, zijn identiteit.

Apart aan dit werk is dat je vrij snel en frequent tussen de échte wereld en de fantasie wereld van Kever reist, een wereld die gebaseerd is op de computerspelletjes die hij speelt. Fractalus is een gevangenis planeet die de hoofdpersoon zelf heeft bedacht en waarin hij allerlei obstakels moet zien te overwinnen. Avonturen die ook zeker enige invloed op zijn echte leven hebben maar vooral symbolisch overkomen. Aanvankelijk kan het switchen tussen realiteit en de fucked up mind van Kever wat verwarren, maar daar ben je zo doorheen.

In recensies las ik af en toe dat men de diepgang van het personage vond tegenvallen. Daar ben ik het eigenlijk niet mee eens. Kever is een heel divers mannetje waarmee zo’n negentig procent van de (gamende) jongens in dezelfde leeftijdscategorie zich kan identificeren. Dat dénk ik althans, maar misschien komt het omdat ikzelf in veel opzichten op hem lijk.

De schrijfstijl van ’t Hooft is kort, krachtig en direct. Anders dan in zijn debuut Toiletten maakt hij gebruik van moderne schrijftaal en gevatte opmerkingen. Ook de dingen die Kever waarneemt (en de manier waarop) zijn origineel waardoor het boeit. Het verhaal leest makkelijk weg al is het soms wat mild, Kever maakt nauwelijks échte misstappen. Soms wil je gewoon dat hij hard op zijn snuit gaat om dan weer op te krabbelen. Anders dan de auteur want die heeft in mijn ogen (wéér) een mooie roman afgeleverd. Een aanrader voor als je eens wat anders wilt.