Mensen die mijn weblog vaker bezoeken weten het wel: gamen is mijn ding, maar uitsluitend op spelcomputers. Ik zat enkele jaren geleden ook urenlang aan de Counter-Strike, Red Alert 2 en Age of Empires II, maar dat is na verloop van tijd veranderd. Mijn machine hield de technologische ontwikkeling van de titels bij lange na niet bij en dus was ik aangewezen op de gestandaardiseerde spelcomputers. Helemaal niet erg, al verlang ik bij de eerste aanraking met een PC-game wel weer naar die goeie ouwe tijd. Dat gebeurt vrijwel nooit, maar onlangs speelde ik bij een vriend de belangrijkste titels van ruim genomen 2003 tot het heden. Half-Life 2 zag er bloedmooi uit, ik aanschouwde het groteske (“Wat we net hebben gelopen is één gebied. En daar zijn er honderden van in één wereld. En er zijn twéé werelden”) World of Warcraft en speelde het stoere Battlefield 2. Allemaal prachtige spellen die beter, mooier en zelfs wat leuker zijn dan de spellen die ik kende. Maar de eerste titel die ik even mocht spelen sprong eruit. F.E.A.R. (First Encounter Assault Recon).

Het betrof niet meer dan een demo omdat het spel pas eind oktober uitkomt. Maar godsamme wat is dat een freaking scary en spannend spel zeg. Het is een combinatie van Half-Life 2 en een film als The Ring met echt hele dikke horror elementen. Je loopt door allerlei industriële omgevingen zoals je die misschien kent uit The Chronicles of Riddick of Doom 3 en je kunt opeens verschijningen van een enge kerel of een lief klein meisje (dat dacht je ja, ze jaagt je de stuipen op het lijf) tegen komen. Ik sta normaal gesproken nuchter tegenover dit soort schrikmomenten (waar ik dan dus nauwelijks van schrik), maar hier donderde ik zowat van mijn stoel bij het dichtslaan van een deur. Echt superb gedaan.

Ander punt wat mij erg goed in de oren klonk was de nailgun. In plaats van kogels schiet je een soort van stalen pijpen af. Dat is pas echt leuk als de tegenstander dicht bij een muur staat. Ik liep op een gegeven moment een kamer binnen waar zich eerst vijanden bevonden om erachter te komen dat een kereltje met enkele pijpen aan de muur was gespijkerd. Gruwelijk en echt geweldig gedaan. Zeker een aanrader voor diegene die zich het wel kunnen veroorloven een PC met dikke videokaart te hebben branden.

Ik zweer dat als ik over een jaartje terug ben uit Amerika ik F.E.A.R. van begin tot eind zal uitspelen. I’m going back to my roots.