Regie: Courtney Solomon
Cast:
Donald Sutherland, Sissy Spacek
Kijkwijzer:
16, angst, grof taalgebruik

Momenteel draait er niet zo heel veel soeps in de Amerikaanse bioscopen. Het derde deel superhelden en die film over Jezus Christus’ bastaard relaties maken de dienst boxoffice uit. Mijn vriendinnetje wilde naar een horror film toe en dus werd het An American Haunting.

An American Haunting gaat over de enige persoon in de Amerikaanse geschiedenis die gestorven is door een magische kracht. Het is niet Emily Rose (was dat ook al niet de enige persoon in Amerikaanse geschiedenis die door onduidelijke redenen stierf?), maar de familie Bell. In de jaren 1818 en 1820 werd de familie door allerlei spoken en onduidelijke krachten het leven zuur gemaakt met de uiteindelijke dood van één van de familieleden tot gevolg. Best interessant eigenlijk.

Wat volgt zijn de meest traditionele horror elementen in een negentig minuten durende film. De helft van die tijd zit je naar piepende deuren, sluitende ramen en dovende vuren te kijken en te luisteren. Het feit dat dit verkocht word als een ‘based on a true story‘ deed mij niet in zweet uitbreken. De zaal lag zelfs meerdere malen dubbel, dat kan nooit het idee achter deze horror geweest zijn.

Het meest irritante: de deuren, ramen en vuren gaan maar door, af en toe valt de kracht een persoon aan, maar het lijkt nooit echt angst aan te willen jagen. Gewoon een spook, een plaaggeest.

Het verhaal is interessant, maar de film zegt het zelf eigenlijk al: met enkele verfilmingen en tientallen boeken is alles wel zo’n beetje verteld over de Haunting. Het is maar een overbodige titel met bijzonder stijf acteerwerk. Wel geef ik punten voor de ouderwetse schrikmomenten bestaande uit een plotselinge camera beweging en een hard geluid. Het eind is dan weer verwarrend en behoorlijk klote. Toch eindigt de Haunting op een wonderbaarlijke voldoende, gewoon omdat het me stiekem best wist te vermaken.

Eindcijfer: 5,5