Regie: Matt Reeves
Cast: T.J. Miller, Lizzy Caplan e.a.
Kijkwijzer: 16, geweld, angst

Ik had één van de meest spectaculaire films van dit jaar nog niet opgenomen als recensie. Opgenomen met een heel scala aan rete dure, digitale filmcamera’s en vanuit ‘de losse pols’ geschoten treed de film in de voetsporen van de hit uit 1999 – The Blair Witch Project. Een riskant genre.

Rob heeft werk gevonden in Japan en zal daarheen verhuizen, zijn vrienden geven hem daarom een surprise party. Na enige tijd schud de grond hevig en gaan de feestgangers het dak op om te kijken wat er aan de hand is. Aan de horizon zien ze een geweldige explosie en al snel realiseren ze zich dat er iets vreselijks aan de hand is. Rob wil naar zijn ex-vriendin toe aan de andere kant van New York en gaat samen met wat vrienden naar haar opzoek, ook zijn beste vriend Hud – die de hele avond aan het filmen was met zijn handycam – gaat mee.

Nog veel beter dan Blair Witch weet men in Cloverfield het gevoel van een home video neer te zetten. Gewoon bij toeval worden de gebeurtenissen die avond opgenomen en zit je midden in de actie. Dit brengt belachelijk veel lading met zich mee waardoor je de gehele film op het puntje van je stoel zit. Met zweet in de handen ook want de personages zijn steeds wel erg dicht bij een zekere dood. En hoewel het gevaar ook uit de hoek komt van onnatuurlijke wezens, geloof je er direct in door de prachtige computeranimaties. Jammer is dat een tweede deel er voorlopig niet in lijkt te zitten want daardoor komt het verhaal wat minder tot leven, het is namelijk verre van af. Voor nu: deze film mag je niet gemist hebben!

Eindcijfer: 9