Genre overstijgend (Mike Shinoda), het slechtste album ooit (veel 2,5s op dit forum) en “After A Thousand Suns, all rock ‘n’ roll will evolve around Linkin Park” (Artistdirect). Waar je ook kijkt, het vierde studioalbum van Linkin Park is het beste album in tijden of de grootste bagger op deze aarde. En echt, ik wil de band die 10 jaar (!) geleden het eerste album Hybrid Theory uitbracht best ontgroeid zijn, maar ik ben het niet. Met Minutes to Midnight werd een andere weg ingeslagen en daar bouwt A Thousand Suns op verder. Een weg van minder nu-metal en meer melodieuze, toegankelijkere nummers.

1. The Reqiuem + 2. The Radiance
Beginnen met twee intro’s is niet heel sterk, van mij mag direct het gas er op na één goede intro. Denk aan Don’t Stay (live versie) dat feilloos uit de introductie van 14 seconden vloeide op Meteora (het tweede album).

3. Burning in the Skies
Okay, misschien past ‘gas erop’ niet bij de nieuwe stijl. Het eerste echte nummer is niet hard, maar het pianospel en de vocalen van frontman Chester Bennington zijn prima. Een piano inderdaad, opmerkelijk voor fans van het eerste uur, maar veelvuldig aanwezig op dit album. Het werkt.

“I’m losing what I don’t deserve.” Ja, dat klinkt als LP.

4. Empty Spaces
Lege ruimtes. Opvulling inderdaad. Het is de start van wat harders.

5. When They Come For Me
Metalen tikken en andere minder definieerbare geluiden vullen de speakers. Wat is dit? Kan ik het haten? Ah, het deel van de fans dat de raps van Mike Shinoda kan waarderen moet ook bediend worden.

“Everybody wants the next thing to be just like the first. And I’m not a robot.”

6. Robot Boy
Piano intro! Dit is het typische nieuwe geluid: smooth, makkelijk aan het oor. Het mag van mij de volgende single zijn want los van de context in dit album is het een fijne plaat. Elektronische invloeden maken het af.

Uit de begindagen van de band kun je, je misschien het akoestische en geweldige My December (live versie) herinneren. Het zachtere geluid van LP komt uit die hoek.

7. Jornadu del Muerto
Een nutteloos intro om bij uit te huilen. Omdat ze bij je weg is. Omdat er een kras op je Ducati zit. Je hebt 1 minuut en 34 seconden de tijd voor jezelf. Daarna moet je ook wel echt klaar zijn, je bent toch een kerel?!

8. Waiting for the End
Dit zou een perfecte opening van het album zijn. Shinoda en Bennington samen, zacht, maar met een stevige aanzet. Melodieuze rock.

9. Blackout
Als de elektronische opening komt wil je gewoon dansen. Dit is Kanye West + Daft Punk. En dan toch die stem van Bennington, rauw als in One Step Closer uit 2000. Halverwege een gestoorde mix van zijn stem en dan weer de opbouwende, licht elektronische deun met zachte, zingende stem. Van alles wat en het werkt.

10. Wretches And Kings
De militaristische toespraken die sommige nummers inleiden op dit album zijn vet doch nutteloos. Dit nummer is moeilijk te omschrijven, het is één van de betere op dit album.

11. Wisdom, Justice, and Love
Nog een (Vietnam oorlog?) toespraak. En een piano.

12. Iridescent
Hier blijkt de geschiedenis van zeurende tiener problemen het meest. Tien jaar geleden was de oplossing van een ruzie met je ouders het draaien van een LP album op volume 10. Totdat je moeder binnenstormde om te vragen of het zachter mocht en dan ging de ruzie daar over. Linkin Park begreep de tieners van 10 jaar geleden als geen ander. Limb Bizkit deed dat eind jaren 90 ook. Wie kan zich dat nog herinneren? Fred Durst? Laughing stock of the interweb. Linkin Park? Nee joh, Iridescent is mijn persoonlijke favoriet.

13. Fallout
Dit is niks. Eén zin uit de eerste helft van het album in de remix.

14. The Catalyst
De eerste single. Prima voor de tweede helft van dit album die duidelijk sterker is dan het eerste. Het nummer is nu al enkele weken uit, je kent ‘m, het is prima. Beetje politiek commentaar zoals we kennen van Green Day. Agressief, maar iets te lang.

15. The Messenger
Chester is moe. Hij speelt akoestische gitaar bij een haardvuur in een weelderige villa, betaald van het geld dat de band ooit verdiende met nu-metal. Toen ze nog middelbare scholieren bediende. Hij kan nog wel redelijk schreeuwen met die aparte stem. Het licht gaat uit.

Ik tel ongeveer 7/8 prettige nummers. Trek 5/6 onderbrekingen interludes af van het totaal van 15 nummers en ik kom uit op een eindcijfer iets minder hoog dan de 8 voor Minutes to Midnight. Linkin Park heeft ge-experimenteert en is daar redelijk in geslaagd.

Eindcijfer: 7