Ik wil even een vervolg geven aan de sollicitatieprocedure die ik eind november 2010 beschreef in ‘Dare to be not a robot’. Het kennismakingsgesprek ging prima, de recruiter vertelde vooral over het bedrijf zelf, wat ze te bieden hadden en we bespraken voor welke afdelingen ik geschikt zou zijn. Een tweede gesprek volgde, een ‘echt’ sollicitatiegesprek bij een afdeling waar ze nog wel mensen konden gebruiken. Volgens de e-mail na afloop was het een goed gesprek, maar was er “nu even geen behoefte aan Young Professionals”. Prima, ik vond het zelf eerst ook een goed gesprek, tot ik mij bedacht dat er niet één keer naar mijn vorige werk was gevraagd.

Een dikke anderhalf uur sprak ik over mijzelf. Ik ging helemaal los op vragen over mijn ambities, achtergrond, waarom ik ’s morgens uit bed kom. Dat soort spul. Korte vragen die een heel scala aan antwoorden en diepe achtergrondverhalen kunnen losweken, jawel. Ik voelde mij na afloop uitstekend, ik had goed uiteen kunnen zetten waar ik goed in ben, wat ik voor ze kan betekenen, wat mijn ambities voor de (verre) toekomst zijn.

Dit artikel gaat er in zijn geheel niet om dat ik voor deze specifieke positie ben afgewezen. Het gaat er om dat ik een tijdje nadat dit gesprek plaatsvond, bedacht hoe onzinnig veel van de vragen waren. Het geeft natuurlijk een leuk beeld van iemand, over iemands persoonlijkheid, of hoe hij of zij deze presenteert. Ik kon me in de snelheid van het gesprek niet heel makkelijk een (min)punt van mijzelf voor de geest halen, maar wil dit dan zeggen dat ik arrogant ben? Ik hoop maar dat de persoon tegenover mij een cursusje ‘Sollicitatiegesprekken 101’ heeft gevolgd om mijn antwoorden wel te ontcijferen, anders is er veel tijd van twee man verloren gegaan met deze thee-en-koek-praat.

Wat dit uiteindelijk, mijn inziens, merkwaardig maakt is dat ik ‘geselecteerd’ ben op basis van mijn LinkedIn-profiel. Een beetje zoals ik heel vaak de 50 duizendste bezoeker ben op heel erg veel sites… Enfin, ondanks dat ik aangaf geen Informatica te studeren en geen programmeur te zijn (zoals in de meegestuurde vacature stond), wilde men mij toch graag uitnodigen. In het vorige artikel veronderstelde ik toen dat ze zich wel enigszins in mij verdiept zouden hebben, maar mijn (vorige) werk(ervaring) kwam geheel niet aan bod.

Via Twitter kwam ik erachter dat er blijkbaar wél allerlei procedures, technieken en tactieken ten grondslag liggen aan dit soort sollicitatie-tunnels. Ik vind het allang best eigenlijk, ik ben voor een derde gesprek uitgenodigd voor een functie bij weer een andere afdeling. Ik hoop dat ze daar wel vragen naar wat ik kan, hoe ik met werk gerelateerde zaken om ga en wat ik al heb bereikt.