Regie: Tim Hetherington en Sebastian Junger
Cast: Second Platoon, B Company, 2nd Battalion, 503rd Infantry Regiment (airborne) van het 173rd Airborne Brigade Combat Team
Kijkwijzer: onbekend

The Hurt Locker bracht ons een filmisch en aangrijpend gezicht van de Irak-oorlog. Gunner Palace deed een paar jaar eerder het échte (saaie) leven van de Amerikaanse troepen in Irak. Restrepo heeft dezelfde inval, maar gaat over het voortslepende gevecht in Afghanistan. De mannen van het tweede peloton zijn 15 maanden (!) lang gestationeerd in de meest gevaarlijke vallei van het hele land, liggen meerdere keren per dag, elke dag, onder vuur en de kijker zit er middenin.

Regisseurs Hetherington en Junger zaten in de frontlinie, gingen mee op patrouille en lagen net zo goed elke dag onder vuur. Als kijker wordt je eigenlijk in de Korengal vallei gedropt, dichtbij de Pakistaanse grens en één groot bolwerk van Taliban-strijders. Een aantal van de soldaten vertellen up-close en persoonlijk over hun ervaringen, maar vervolgens zijn de beelden zo dicht op de actie gemaakt dat de kijker zich goed kan inleven in de angst, het verdriet van gevallen kameraden en de actie.

Interessant is dat de documentaire totaal geen visie geeft op de politiek, of het wel of geen zinvolle en terechte oorlog is of niet. Het is een verzameling ruw materiaal, alleen onderbroken door de interviews. Sommige situaties zijn daardoor aanvankelijk een beetje onduidelijk, maar het siert de makers geen visie voor of tegen door te laten schemeren in hun materiaal. Dit was de situatie van zo’n 15 soldaten in de vooruitgeschoven posities (waar Restrepo er één van is) in de Korengal vallei in 2007, niets meer, niets minder. Een verbluffende aanvulling op de (vaak wel subjectieve) berichtgeving over een oorlog die toch ook in deze documentaire niet te winnen lijkt.

De film is terecht genomineerd voor de Oscar voor ‘Beste Documentaire’.

Eindscore: 8