Regie: Ethan & Joel Coen
Cast: Jeff Bridges, Matt Damon e.a.
Kijkwijzer: 16, geweld

Het internationale film festival van Berlijn opende afgelopen donderdag met de nieuwste van de gebroeders Coen: True Grit. De Big Lebowski (1998) en No Country For Old Men (vreemd genoeg nooit gerecenseerd, 2007) waren best goede films, maar Burn After Reading (2008) gaf ik een 4. De donkere (slechte!) humor van de regisseurs die in elk van hun films een prominente rol inneemt kan mij niet boeien.

De 14-jarige Mattie Rose (Hailee Steinfeld) wil de koelbloedige moord op haar vader wreken, maar zelfs in het Wilde Westen is 14 jaar wat jong om achter een schurk aan te gaan. Ze schakelt daarom U.S. marshall Reuben J. “Rooster” Cogburn (Jeff Bridges) in en samen gaan ze achter de moordenaar aan. Ze krijgen daarbij ook hulp van de Texas Ranger LaBoeuf (Matt Damon) en dat is maar goed ook want Cogburn is niet te vertrouwen en bovendien alcoholist.

True Grit is een remake van de John Wayne-klassieker uit 1969. John Wayne. Echt zo’n acteur waar je ouders het weleens over hebben. Hij won er destijds een (blijkbaar onverdiende) Oscar mee omdat hij voor het eerst in zijn carrière voor de film écht van zijn paard viel. Jeff Bridges – als eenogige, constant bezopen premiejager – had wel tien keer van zijn paard kunnen vallen, maar kan daarmee niet verhullen dat er in True Grit helemaal niets gebeurt. Hij doet erg zijn best, maar door het schuurpapier in zijn keel en de baard in zijn mond is er bijna de hele film lang niets van zijn tekst te verstaan. Steinfeld is als de mondige Rose wel echt een opvallende verschijning, zet een sterke performance neer.

Toch, hoewel er weinig te beleven valt, is True Grit geen slechte film. Een af en toe best lugubere western met een tikkeltje Coen-invloed (een bandiet die alleen dieren-geluiden maakt…) en daardoor redelijk onvoorspelbaar.

Eindscore: 6,5