Regie: Doug Liman
Cast: Naomi Watts, Sean Penn e.a.
Kijkwijzer: 12, angst, grof taalgebruik

De affaire rondom Lewis ‘Scooter’ Libby in 2007 mag je gemist hebben, het was geen grootschalig wereldnieuws. Wel beschreef ik toen de situatie bondig op dit blog en is dat gelijk de complete premisse van Fair Game. Naomi Watts is CIA-agente Valerie Plame die moet uitzoeken of Saddam Hussein massavernietigingswapens heeft en daarmee de dan zittende president George W. Bush een stok geeft om mee te slaan. Onbedoeld maakt haar afdeling de Irak-oorlog van 2003 mogelijk.

Als het bureau een grote partij ‘yellow cake’ (uranium) in het vizier krijgt adviseert Plame om haar man – de Amerikaanse diplomaat Joseph ‘Joe’ Wilson – naar het Afrikaanse Niger te sturen. Saddam zou de partij opgekocht hebben, net als de stalen buizen die nodig zijn om centrifuges te bouwen. Al met al krijgt de CIA het idee dat men aan vuile bommen werkt en Joe moet dat bevestigen. Zijn kennis van het Afrikaanse continent en de bevindingen op de grond ontkrachten de theorie echter. Hij reageert dan ook geschokt als Bush op 28 januari 2003 tijdens de State of the Union de oorlog aan Irak verklaart ‘naar aanleiding van bevindingen in Niger’. Wilson publiceert daarop in de New York Times het artikel ‘What I Didn’t Find In Africa’ waarin hij enkele van de redenen om tot oorlog over te gaan ontkracht. De politiek in Washington is daar uiteraard erg ontevreden over en in een poging zijn mond te snoeren maakt Scooter Libby de identiteit van zijn vrouw als CIA-agente publiekelijk bekend.

Tot dusver de complete film Fair Game. Het verhaal en de uitkomst zijn waar gebeurd, daar gaat niets aan veranderen. Toch is de film het bekijken waard en dan vooral door de geweldige prestaties van Naomi Watts. Zij is Valerie Plame. De overeenkomsten als de echte Plame op archiefbeelden aan het eind van de film verschijnt is treffend en de rol an sich staat als een huis. Verder deed het verhaal mij genoeg – en laten we niet vergeten dat het wel in het jasje van een speelfilm is gegoten – om te realiseren dat het extreem schokkend is dat de handlangers van Bush – vice-president Dick Cheney, adviseur Karl Rove, Colin Powell en Condoleezza Rice – de oorlog er open en bloot doorheen hebben gedrukt. Niet dat, dat compleet nieuws is, maar deze film onderstreept dat wel heel erg duidelijk. Zelfs 7 jaar na dato.

Eindscore: 7,5