L.A. Noire
Na-oorlogs Los Angeles. Je bent de jonge Cole Phelps (Aaron Staton uit de tv-serie Mad Men) en komt terug van het Japanse slagveld om politieagent te worden. Je begint onderaan de ladder, maar het is zeer de vraag of het beklimmen van de rangen in één van de meest corrupte politiemachten ter wereld wel goed voor je gezondheid is.

Vanaf vandaag ligt L.A. Noire officieel in de winkels voor PlayStation 3 en Xbox 360. Ik stak gisteren al een paar uur in de eerste missies en moet zeggen dat de hoge beoordelingen in de media terecht zijn. Het altijd kritische Edge Magazine: 8, IGN: 85, GameSpot: 90, 1UP: 100.

De game voelt heel erg aan als Mafia II dat eind 2010 uitkwam. Die game kreeg toen ontzettend veel kritiek te verduren omdat het geen open world game (denk: Grand Theft Auto) zou zijn, maar hetzelfde kan gezegd worden van L.A. Noire. De nadruk ligt veel meer op CSI-werkzaamheden: het verzamelen van bewijsmateriaal, het achterhalen van motieven en de daarbij horende kruisverhoren. Dit alles in een super smeuïg verhaal dat net zo goed het script van een film had kunnen zijn. Om over de techniek nog maar te zwijgen, de gezichtsanimaties en het bewegen van de mond als een personage spreekt zijn zo echt dat dove mensen kunnen liplezen.

Een pareltje dat – als alle sfeerstoffen nog niet voldoende zijn – geheel in zwart-wit te spelen is. Gewoon weer zo’n detail dat je in Rockstar Games tegenkomt en die elke game net even dat beetje extra geven. Net zoals het afwaaien van de hoed van je collega als hij uit een auto hangt om een boef te beschieten. Of hoe je, je eigen hoed heel subtiel van de grond oppakt als deze van je hoofd is afgeslagen door een baldadige arrestant…