“My butt is big and round like the letter C and ten thousand lunges has made it rounder but not smaller and that’s just fine. It’s a space heater for my side of the bed. It’s my ambassador to those who walk behind me. It’s a border collie that herds skinny women away from the best deals at clothing sales. My butt is big and that’s just fine and those who might scorn it are invited to kiss it.
Just do it.”

Dit is één van de teksten die Nike in 2005 gebruikte in een campagne om nieuwe sportschoenen voor vrouwen te promoten. Het gaat om werk van Wieden+Kennedy en bevatte in andere uitingen teksten als “My legs were once two hairy sticks” en “I have thunder thighs”. In 2012 beleeft de campagne een comeback.


De tekst naast deze jonge vrouw maakt het allemaal wat interessanter. De afbeelding gaat momenteel weer veel rond op Facebook en Twitter, hoewel afkomstig uit 2010. Toen werd Nike geprezen voor het gebruik van ‘echte vrouwen’ en specifiek over dit beeld vanwege de ethnically ambiguous vrouw; haar afkomst staat niet centraal en laat zich moeilijk raden. Belangrijk in Amerika dit geval omdat, luister goed, ‘het stereotype grote achterwerk vaak het beeld van een Afro-Amerikaan oproept’. Juist.

Nike Wieden+Kennedy

De titel van het artikel van Ad Age uit 2010 waar ik deze informatie uit filter: ‘Big-Butt Debate of 2010 Inspired by Fake Nike Ads’. Dit beeld is nep. Niet het werk van Nike of vaste partner Wieden+Kennedy (nog steeds). Een ontwerper of copywriter, een fan, iemand met wat tijd te doden. Een consument. Iemand nam de artistieke vrijheid om de tekst uit een oude Nike campagne te voorzien van een aantrekkelijk model en dit op het internet te plaatsen.

Nike heeft een punt bereikt waar nog niet veel merken zijn aangekomen. Ze staan niet alleen in contact met hun fans op Facebook (Nike Women) en Twitter (Nike Women), maar zijn ook de controle over hun merk kwijt aan diezelfde fans.

Lees ook: ‘Everything is a remix’.