Regie: Alexander Payne
Cast: George Clooney, Shailene Woodley e.a.
Kijkwijzer: 9, angst, grof taalgebruik

Terwijl het in Amsterdam nog eens gaat sneeuwen droom je op de zondagmiddag misschien wel weg met beelden van een tropisch paradijs in je hoofd. “My friends on the mainland think because I live in Hawaii, I live in paradise,” sist Matt King (George Clooney) in de opening van The Descendants. “Like a permanent vacation, we’re all just out here drinking Mai Tais, shaking our hips and catching waves. Are they nuts?” Want echt, ondanks het heerlijke zonnetje hebben mensen in het paradijs ook van alles aan hun hoofd.

King is een succesvolle grondeigenaar op Hawaii als zijn vrouw in coma raakt na een ongeluk met een boot. Hij moet zijn werk even loslaten en zich richten op de opvoeding van dochters Scottie (10) en Alexandra (17, Shailene Woodley). Geen makkelijke opgave als je, je nooit met de opvoeding of het huishouden bezig hebt gehouden. Het is een belangrijk haakje voor het verhaal van de film: we zien een constant kwetsbare Clooney die worstelt met zijn gevoelens en er met vallen en opstaan het beste van hoopt te maken.

Vanaf dat moment lijkt een eenvoudig (liefdes)drama zich te voltrekken. Het verhaal maakt een extra bocht als blijkt dat zijn vrouw van hem wilde scheiden omdat ze een affaire had met een eveneens getrouwde makelaar, maar er worden verder geen indrukwekkende uitstapjes gemaakt. Wel indrukwekkend zijn de twee hoofdrollen: Clooney is opperbest en de slechts 20-jarige Woodley doet niet voor hem onder.

The Descendants gaat uiteindelijk om levensechte gevoelens en situaties. Bitterzoet is een scène waarin Matt zijn vrouw in comateuze toestand uitscheld omdat hij er achter is gekomen dat ze vreemdging om vervolgens zijn dochters steeds aan te spreken op hun taalgebruik. Matt King weet ook niet precies hoe hij alles in het leven moet oplossen.

Eindcijfer: 8,5