Regie: Paolo Sorrentino
Cast: Sean Penn e.a.
Kijkwijzer: 12, angst, grof taalgebruik, drugs- en/of alcoholmisbruik

Dan kom je de film uit, stap je de regen in en denk je in een tweet leuk te zijn met een spitsvondige premisse: “Ozzy Osbourne goes Nazi hunting”. Ik maakte een fout want eigenlijk staat de newwave-band Talking Heads centraal. Frontman David Byrne heeft een kleine rol als zichzelf en This Must Be the Place is, jawel, de titel van een liedje van de band uit 1983.

Het zal ook wel, in de film staat de oude rocker Cheyenne (Sean Penn) centraal. Hij lijdt aan reuma en lijkt in zijn bewegingen en spraak veel op Osbourne. Het sputterende en aftakelende lichaam beweegt zicht traag en continu gevolgd door een boodschappentas op piepende wieltjes door een verhaal waar ogenschijnlijk geen touw aan vast te knopen is. Hele willekeurige personages doen hun intrede en verlaten het podium zonder verdere uitleg, zonder dat het ook echt uitmaakt.

Niet dat er geen verhaal is. Cheyenne is op pad omdat zijn Joodse vader is overleden en besluit diens kampbeul uit de Tweede Wereldoorlog op te speuren. Onderweg ontmoet hij uitlopende personages (waaronder Byrne) waar hij het leven mee bespreekt. Vaak komt er weinig of onduidelijk gesputter en een hoge giechel uit, waardoor je uitkijkt naar elke confrontatie met een nieuw personage, je weet dat het weer leuk of bizar gaat uitpakken. Prachtig is een dieper gesprek met een hevig getatoeëerde kerel in een klein café. Als de alleraardigste man aangeeft dat hij zijn werk als tatoeëerder als kunst ziet reageert Cheyenne in al zijn eerlijkheid: “Have you noticed how nobody works anymore and everybody does something artistic?”

This Must Be the Place zit vol met dit soort kleine pareltjes. Hoewel soms ook tragisch of zonder enig doel waardoor je bent afgeleid en toch wil je na 2 uur dat het feest langer zou duren.

Eindcijfer: 8