Regie: Seth MacFarlane
Cast: Mark Wahlberg, Mila Kunis e.a.
Kijkwijzer: 12, geweld, grof taalgebruik

Op kerstavond 1978 heeft John Bennett (Mark Wahlberg) slechts één wens: als zijn teddybeer nou kan praten, dan kunnen ze eeuwig vriendjes zijn. Bennett’s wens komt uit en zijn pratende knuffel Ted (de stem van Seth MacFarlane) gaat overal met hem mee naar toe, ook in 2012 als Bennet zelf de 30 al is gepasseerd en een vriendin heeft.

Ted is volwassen geworden, heeft net als mensen een diepere stem gekregen en doet gezellig mee als de waterpijp rond gaat. Wel begint hij een flinke last te worden voor de omgeving van z’n ‘baasje’, zij vinden het maar wat kinderachtig. Bennet’s vriendin Lori (Mila Kunis) is bijvoorbeeld niet echt blij als de grote beer bij elke onweersbui bij hun in bed duikt om “Fuck you thunder, you can suck my dick” te zingen, precies zoals ze vroeger deden.

Ted is naar Hollywood standaarden heel grof. Hij maakt constant obscene gebaren naar vrouwen en de grappen gaan steevast over religieuze stereotypes, homoseksuelen en zelfs 9/11. Het geheel is wel milder dan MacFarlane’s tekenfilm Family Guy. Opvallend genoeg houden Wahlberg en Kunis zich staande in dit absurdistische plot en er is genoeg chemie tussen de echte acteurs om de geanimeerde beer te ondersteunen. De meeste grappen landen prima al maakt het script één slag teveel als er opeens gevaar voor Ted dreigt en een paar gekken hem kidnappen.

Dit is MacFarlane’s debuut op het witte doek en dat gaat hem goed af. Hij is niet in de valkuil gestapt om hetzelfde type grappen (die refereren naar eerdere, debiele situaties en die dan in een flashback tonen) die zo goed werken in z’n tekenfilms te hanteren en zoals gezegd, de film is echt grappig.

Eindcijfer: 7