Regie: Jonathan Liebesman
Cast: Daniel Craig e.a.
Kijkwijzer: 12, geweld, grof taalgebruik

Exact 50 jaar na Dr. No (1962 voor de hoofdrekenaars) is het tijd voor de 23ste James Bond-film: Skyfall. Nam Daniel Craig het als agent 007 in Casino Royale nog aan de pokertafel op tegen een boef met bloedende ogen om er in Quantum of Solace achter te komen dat een terreurgroep met dezelfde naam snode plannetjes op stapel had staan, in Skyfall moet Bond zichzelf een paar existientiële vragen stellen.

Na 50 jaar en 23 films is het nogal ironisch dat Bond zich als ouder wordende meesterspion moet afvragen wat zijn rol nog is als hackers ‘in hun pyama’ meer schade kunnen aanrichten in een dag dan hij in een jaar. Ook de Britse veiligheidsdienst MI6 met aan het hoofd de nog veel oudere M (Judi Dench) komt onder politieke druk te staan als ze de tegenstand van opperboef en hacker Silva (Javier Bardem) niet onder controle hebben.

Hoewel met Craig al een nieuwe weg was ingeslagen horen we niets meer over Quantum en ontbreken referenties naar de vorige twee delen compleet. Bond heeft bovendien geen tijd om grote complotten te ontrafelen want Silva (ooit ook MI6-agent) heeft het op hem en M persoonlijk gericht. Het dwingt de held tot een andere aanpak, naast de gebruikelijke achtervolgingen graaft Bond zich in om in een last stand te proberen zijn achtervolgers voor eens en voor altijd te verslaan.

Het levert een vermakelijke film op met leuke actiemomenten en veel te weinig seks (Bond-girls Bérénice Marlohe en Naomi Harris zijn onzichtbaar) en gadgets. Weinig dialoog ook, want zoals gezegd, Skyfall bevat geen groot complot vol intriges en verraad. Ik zou de film ‘Saaifall’ willen noemen, maar aan de andere kant, de film heeft wel wat. Het heeft de oude Bond-magie gedeeltelijk terug door de humor van onder andere Q (dit keer een hele jonge nerd) en de excentrieke boef Silva die op enig moment een geboeide Bond zelfs probeert te verleiden.

Eindscore: 7,5