“Over the past few years blogging has become one of the most enjoyable and frequent activities in my life.” BAM! Sir Richard Branson noemt bloggen een belangrijk onderdeel van zijn leven. Goed voor je gezondheid zelfs want het houdt de hersenen bezig en is een uitlaatklep voor creativiteit. Het is belangrijk dat iemand als de CEO van Virgin dit soort uitspraken doet want anders zou je zo maar kunnen gaan denken dat bloggen dood is. Er zijn genoeg (betere) alternatieven. Op Twitter en Facebook hoef je alleen na te denken over je boodschap en daar zitten al je vrienden, en miljoenen potentiële lezers, toch al. Misschien niet altijd evident, maar de techniek die het delen van content mogelijk maakt is belangrijk. Niet zozeer voor blogs als medium, maar wel voor het fijne ras mensen dat schrijft.

De actualiteiten dan.

Als de software die je gebruikt voor het onderhouden van een blog ophoudt te bestaan heb je een probleem. Je schrijfwerk, vorm of inhoud zijn wellicht van hoogstaand niveau, maar je platform staat op losse schroeven. Met Posterous was het sinds 2008 mogelijk te bloggen, in 2012 werd het bedrijf gekocht door Twitter en vanaf 30 april 2013 sluiten de deuren. Voor mensen die jarenlang lief en leed deelde via dit platform zijn er gelukkig manieren om alle berichten mee te nemen naar een andere dienst, maar toch, je bent afhankelijk.

In het licht van de vergankelijkheid van die techniek kijk ik graag naar het voortbestaan van de blogger, de auteur, de man of vrouw achter. Een verzamelaar. Beroemdheden zoals Branson en Jay-Z. Experts binnen hun veld die kennis delen met de buitenwereld (en daar goed van kunnen leven). Iemand die zich verveelde en een Tumblr begon. Iemand die een dagboek… Nee, voor die laatste (twee) type bloggers is niet langer de ruimte. Het publiek te marginaal. Het aanbod te groot.

Als dagboek-blogs heet waren tot 2005 (het jaar dat bijvoorbeeld de Huffington Post, Gizmodo en TMZ lanceerden) en daarna nog een paar jaar is gedacht dat de individuele blogger politieke invloed uitoefende en de journalistiek opnieuw uitgevonden had, dan is het nu tijd voor de volgende stap. Het individu is voorbij, dit is de derde helft. Goede, fanatieke bloggers verenigden zich in redacties en runnen de tent als een uitgeverij. Daar zijn lezers voor en daar komen adverteerders op af. De (traditionele!) cirkel is weer rond. Het medium bloggen mag je als ‘dood’ omschrijven, de techniek is inwisselbaar zoals veel tijdschrift-titels dit zijn, maar de blogger overleeft vooralsnog. Om te verzamelen en te duiden, maar wel alleen als hij expert is of telkens een boeiende invalshoek heeft.

De belangrijkste kenmerken van de blogger die hem in staat stellen te overleven zijn overigens niet dat verzamelen en duiden, de jongens van het papier konden dat ook al. Nee, de blogger is vrij (van medium, techniek en de titels waar hij voor schrijft) en heeft de vrijheid om in ieder netwerk en iedere bron te tappen dat hij interessant vindt. Dit maakt ‘m inzetbaar in heel veel posities (journalistiek, onderzoek, PR enz. enz.) maar botst hij soms met de traditionele wereld (etiquette, KPI’s en processen). Als we dan spreken in loze termen als ‘nieuwe media’, dan is de blogger heerser van de nieuwe wereld.

Wereldoverheersing in 3, 2, 1…

BONUS: In 2008 notuleerde marketing goeroe Seth Godin het concept van stammen in zijn boek Tribes: We Need You to Lead Us. Hij redeneert dat als je 1,000 mensen achter een idee kunt krijgen en deze groep mensen goed leiderschap verdient, samenwerkt en elkaar versterkt, deze kan groeien tot een miljoen mensen. En dan nog meer. In 2009 gaf hij een TED talk over dit concept.

Op redacties of in kleine groepen enthousiastelingen zijn de mensen naar mijn mening vaak inwisselbaar (inclusief het leiderschap), maar als het doel (of dat nu commercieel of de wereld verbeteren is) steeds in het vizier is kom je heel ver.

BONUS: Een illustratief voorbeeld van de blogger die ik omschrijf zie je in de tv-serie House of Cards. Kate Mara speelt hierin Zoe Barnes, een jonge blogger/journalist voor de Washington Herald. Ze wordt de spreekbuis van Congresman Francis Underwood (Kevin Spacey) en krijgt de mogelijkheid geboden om nieuws uit het Witte Huis te verslaan voor de krant. Ze wijst de promotie af om haar vrijheid (en inmiddels romantische relatie met Underwood) te behouden en gaat aan de slag bij een fictief nieuws-blog alwaar auteurs van hun laptop en telefoon af werken en waar er op kantoor alleen zitzakken zijn.

BONUS: Ernst-Jan Pfauth ging recent in op de technische redenen om zelf een blog te hosten (met WordPress in zijn geval). Hij haalt schrijver Robin Sloan aan die heeft gekozen voor Medium, een platform van de makers van Twitter.