Dan wil je positief zijn, minimaal tweeënvijftig keer per jaar. Elke dinsdag van elke week alle lezers dat steuntje in de rug geven waarmee zij blakend van energie familie, vrienden en managers versteld doen staan. Dat lukt aardig, maar tussendoor zoek ik naar een kloppend toekomstbeeld en trends en niemand weet precies hoe dat er uit gaat zien (de toekomst) dus dan komt het voor dat je (ik) tussen de dinsdagen door de ‘dagboek blogger’ afschrijft. Een artikel waaraan ik vervolgens eindeloos refereer omdat ik bloggers (behalve de dagboek-variant) een hele eer toedicht: de wereld aan hun voeten.

Die ambivalente gevoelens (gemengde gevoelens) zijn ook van toepassing op een sterke speech (een link naar z’n complete tekst) van schrijver David Foster Wallace (een link naar een mooi artikel over z’n leven, ‘De literaire Kurt Cobain’) die hij in 2005 tegenover de afstudeerders van Kenyon College gaf. “The plain fact is that you graduating seniors do not yet have any clue what ‘day in day out’ really means.” Wallace gaat in op uitdagingen in het alledaagse (de sleur) en hoe je toch positief blijft (kijk daar is ‘ie, de clue!) om 30, of zelfs 50 jaar oud te worden, zonder jezelf voor het hoofd te willen schieten.

Wallace verhing zich in 2008 nadat de antidepressiva die hij al 20 jaar gebruikte niet langer de gewenste uitwerking bleek te hebben. Bij een audio compilatie van de speech is nu een aantrekkelijk filmpje gemaakt door designers van The Glossary.