Ik noemde Minority Report eerder, toen ik schreef over automatische check-ins op Facebook en het ultieme sociale netwerk (niet Facebook). Wat Huckleberry Finn is voor Amerikaanse literatuur was de Steven Spielberg film uit 2002 voor mijn opleiding Interactieve Media. Niet onterecht want een toekomstbeeld gevuld met multi-touch schermen, irisscanners, automatische gezichtsherkenning, augmented reality en kleine robots is inmiddels dichtbij de werkelijkheid. Nou goed, op naar 2014, een nieuwe film die er alles aan doet om de toekomst te voorspellen of daar een impact op te hebben. De film Her van Spike Jonze draait vanaf deze week in de bioscoop.

UPDATE: zondagavond won de film de Oscar in de categorie Best Original Screenplay.

Er is iets ironisch in het kijken naar Hollywood om te weten wat er komen gaat. Stap daar overheen.

De hoofdrol in Her is voor Joaquin Phoenix als de breekbare Theodore Twombly. In de nasleep van z’n echtscheiding besluit hij OS1 te kopen, het eerste artificial intelligence besturingssysteem ter wereld. In de praktijk is het de stem van Scarlett Johansson waarmee Theodore interacteert, zij als ‘stem van God’ en hij via een onopvallend gehoorapparaatje. De meeste techniek in de film is onopvallend (auto’s ontbreken compleet). Toetsenborden en game controllers bestaan geheel niet meer. Live seks chatrooms benader je door tegen je plafond te lullen. Lichten in Theo’s huis gaan aan- en uit als hij een kamer binnenloopt of verlaat. Nog geen gemeengoed in huizen, maar het nieuwe kantoor van Van Ons heeft dit ook (om maar een voorbeeld te noemen).

Veel in de wereld van Her is spraakgestuurd. Op z’n werk als wenskaarten-schrijver zit Theodore weliswaar achter een scherm, maar spreekt hij alle teksten zelf in. Ook z’n mobiele telefoon en spelcomputer werken volledig via stem en beweging (zoals Xbox Kinect).

Hier stop ik met het afdoen van de tech in Her als outdated en al verkrijgbaar. OS1 is de overtreffende trap van Apple’s Siri, dat weet je na het eerste lachje en zuchtje van Johansson. Deze software stem is echt. Ze heeft ook gevoelens. Ze kan jaloers worden en excuses maken. Ze leest boeken om kennis op te doen, duizenden pagina’s tegelijkertijd.

De wereld van Her voelt heel tastbaar. Kan zomaar een accurater beeld geven van de toekomst op design- en interface-gebied dan Minority Report eerder deed.

Hoe ver we in het echt zijn? Ik heb sinds kort een telefoon die reageert op tenminste 50 spraakcommando’s: