Het is 27 december 2013 als op het hoofdkwartier van precies dit blog de vlag uit gaat. Tot in de late uurtjes is aan de Logfather Single Awards geschreven en het is weer gelukt een opvallende lijst samen te stellen. Boordevol opvallende namen, maar nu wil ik het over de nummer 23 hebben. Je was het misschien vergeten maar ik schreef: “Het werd niet het voorspelde jaar van Porter Robinson want z’n nieuwe album laat nog altijd op zich wachten. Samen met Mat Zo bracht hij wel deze underrated rammer.” Dat ging over Easy.

Vannacht tijdens de uitreiking van de Oscars retweette ik van de 21-jarige DJ:

Een verklaring (volledig uitgeschreven na de klik) voor het uitblijven van de lancering van z’n tweede album – Worlds – is gevonden. En dan een paar tweets later ineens een link naar de single Sea of Voices op Soundcloud. De muziekdienst gaat eventjes uit de lucht door toegestroomde fans. Terwijl de uitreiking van de filmprijzen in Hollywood in volle gang is, is Porter zelfs trending op Twitter. Het is geen electronic dance music. Zweveriger. M83-achtig. Met een levensgrote vallei van een drop op 3:15.

“Years ago, I realized that I wanted to write an album that focused on beauty above all else. The feeling of hugeness and gorgeousness and vastness and beauty is what I fucking live for. It is my favorite thing in the world. I kept trying to write songs that both satisfied me artistically and also could ‘work’ in a DJ set. Nobody ever heard these songs because they sucked and made me miserable. Again and again, I found that making a track ‘danceable’ just meant compromising and ignoring what the song really needed. And I found that the more I forced myself to work within those DJ-friendly limits, the more I resented the genre. I realized that the rift between the music that works for DJs and the music that I love had grown too huge to ignore.

I’ve had multiple anxiety attacks on stage this year and it was always related to feeling like a fraud. It sucked. The fucking watershed moment in writing ‘Worlds’ was when I realized that I didn’t have to write songs for DJs. I realized that my need to be honest with myself and with you was greater than my need to be famous or whatever. I don’t want to cheapen peoples’ past experiences of shows or songs. I still fuck with my old stuff. That was my favorite music when I was 18. I am 21 now and now I’m writing 21-year-old-me’s favorite music.”