Na 7 jaar en evenveel seizoenen komt er een einde aan Mad Men, de tv-serie over de advertentie-industrie in de jaren 60. Hoofdpersoon is Don Draper (Jon Hamm) als de creative director van een fictief reclamebureau. Een soap met héél veel buitenechtelijke relaties en overmatig drankgebruik tegen een achtergrond van sigarettenrook, pakkende slogans en roerige tijden in de wereld (de Vietnam oorlog, de aanslag op Kennedy). Aanbeland op het randje van dat decennium is flowerpower het hoofdthema en dat komt behalve in verschrikkelijk felle kleuren en epileptische patronen ook tot uiting in nog meer losbandigheid en wat koppigere, vrouwelijke personages.

In de eerste aflevering van ’t nieuwe seizoen maken we opnieuw kennis met Draper als hij zich scheert terwijl we The Spencer Davis Group met I’m A Man (1967) horen. In de daaropvolgende scène lijkt iedere figurant onderdeel van zo’n goed bedachte, kleur gecoördineerde choreografie dat het moeilijk is te concentreren op de man in de schijnwerpers. Zijn leven ziet er grijs en suf uit en dat weet hij zelf ook.

We verlaten een vliegveld en staan in zonnig Los Angeles, de tijd vertraagd, de muziek zwelt aan. Draper’s vrouw (het is Jessica Paré) stapt uit een groene Austin-Healey cabrio. Ze draagt een kort jurkje. Een heel erg kort jurkje. Haar kapsel zou nooit overleven in een cabrio als dit de werkelijkheid zou zijn. Zij zeurt, over zijn vertraagde vlucht. Hij houdt de passagiersdeur open, maar zij rijdt. Zonnebril op, de camera draait weg, einde.