29 december 2005, ik woonde net een half jaar in de Verenigde Staten. Via via kon ik een dag meelopen met journaliste Lisa Schuetz van de Wisconsin State Journal, de tweede krant van de staat.

Die dag wil ik nu omschrijven als een humbling experience.

De ervaring was geweldig.

Het kantoor was dat van iedere Hollywood-film met een kantoor scène: grijze cubicles met logge beeldschermen. Zo aan het eind van het jaar was het rustig op de redactie dus een beklemmende hitte en ratelende toetsenborden ontbraken. Ik maakte kennis met een aantal nieuwsredacteuren en was vooral onder de indruk van de sportredactie die een groot deel van het kantoor in beslag nam.

Met Lisa ging ik naar de rechtbank toe. Een vriendelijke politieagente achter een houten balie drukte ons door. Hier zat in een paar multomappen een uitdraai met alle meldingen die de politie in de afgelopen 24 uur binnen had gekregen. Veel verkeersovertredingen. Een overval die ik voorstelde was niet ‘groot’ genoeg. Na een paar multomappen keken we heel even vanaf de publieke tribune toe hoe hele jonge mensen werden voorgeleid aan de rechter. Ik herkende de rechter als een buurman. Hij zou een paar jaar later mijn ‘broertje’ een keer voor zich hebben voor drank- en/of drugsgebruik op een leeftijd dat, dat daar niet mag.

Enfin, we verlieten de rechtbank met lege handen.

Terug op de redactie mocht ik aan de hand van een persbericht uitgegeven door de politie een artikel typen over een eenzijdig vrachtwagenongeluk waarbij de 32-jarige bestuurder was overleden. De enige vereiste was dat het binnen de 80 woorden bleef want het was bedoeld voor een hele smalle kolom met ditjes en datjes. Lisa typte achter mij de conclusie van een zaak die Madison een paar weken had bezig gehouden: uit onderzoek was gebleken dat de 25-jarige Angela Drake vermoord was nadat ze sinds 10 december werd vermist.

Toen ze klaar was manoeuvreerde ze zich achter de computer waar ik zat en zuchtte. Met een paar vloeiende bewegingen herschreef ze mijn stukje compleet. Ik moest beginnen met de essentie, niet het ongeluk of de vrachtwagen, maar de 32-jarige [volledige naam van de bestuurder]. In de openingszin de essentie (hét nieuws) vatten is de basis van ieder nieuwsbericht (maar dit wist ik toen nog niet) en maakt het schrijven van de rest een stuk makkelijker. Het eerste jaar School voor Journalistiek gaat over die regel en dat je alle regels tekst daarna ook minder belangrijk zijn omdat je stuk ‘oprolbaar’ moet zijn voor de eindredactie die immer te weinig ruimte heeft voor al het nieuws dat op papier gedrukt kan worden.

Onderweg naar huis bood ze me kauwgom aan die ik accepteerde. Ze vertelde over haar journalistieke carrière en ongeschreven regels. Dat ze het belangrijk vond geen jeans te dragen om professioneel over te komen bij bronnen en getuigen, ze keek schuin naar mijn jeans. Kauwgom kauwen vond ze ook onprofessioneel.

De volgende dag rende ik naar de veranda om daar de krant op te pikken. Ik bladerde ‘m van voor naar achter door.

Mijn eerste krantenartikel stond er niet in.

Lisa’s versie verscheen wel op de website van de krant. 73 woorden onderaan een artikel over een ander ongeluk met drie dodelijke slachtoffers.