‘De belangrijkste nieuwsorganisatie in de hele wereld.’

Hyperbolisch. Op z’n BuzzFeed’s.

Afgelopen vrijdag leidde columnist Bob Garfield een sessie op South by South West met de titel ‘And While We Are Asking, Is Media Dead Too?’. Tim de Gier schreef er een kort artikel over.

Meredith Levien van de New York Times zei: “wij geloven niet in de toekomst van de krant, wij geloven in de toekomst van kwaliteitsjournalistiek.”

Iemand van de Guardian reageerde dat het al te laat is.

We gaan naar de toekomst kijken. Een flits van nieuwe interpretaties van journalistiek die gefocust zijn op het vinden van dé manier zoveel mogelijk mensen aan zich te binden en daar inkomsten uit te halen.

UPDATE 16 maart 2015: Alexander Klöpping was gisteren op South by South West panellid bij de sessie ‘How New Media Business Models Can Save Journalism’. De NOS schreef na afloop ‘Praten met krantenuitgevers is een beetje deprimerend’ want volgens Klöpping experimenteren uitgevers van traditionele media te weinig met verdienmodellen.

Nederland

Betalende lezers of kijkers zijn natuurlijk niet nieuw, dat is ‘gewoon’ commercieel inzicht. Zonder te zeggen dat het makkelijk is om nieuwe verdienmodellen te bedenken. In Nederland is er op dit vlak veel aandacht voor Blendle (afrekenen per artikel) en De Correspondent (een digitaal jaar abonnement op een platform zonder advertenties).

BuzzFeed en het ‘Bored-at-Work Network’

Internationaal is Vice interessant. Begonnen als een gratis tijdschrift en inmiddels als Vice Media uitgegroeid tot een online begrip bekend van onconventionele verslaggeving over bijvoorbeeld Oekraïne en embedded in ISIS. Onconventioneel ook omdat deze mini-documentaires samenvloeien met absurdistische artikelen als ‘Looking Back at My Grandmother’s Erotic Novels’. Op de Nederlandse variant springen ‘Pijpen als een prinses – een bescheiden gids’, tegenhanger ‘Beffen als een baas’ en een artikel over hoe ver je zou vliegen als het ‘catastrofaal misgaat’ met een kermisattractie op de Dam, eruit.

Een mix van entertainment en (al dan niet hoogwaardige) journalistiek die we ook zien bij BuzzFeed. De website is opgericht in november 2006 door Jonah Peretti die in 2005 mede-oprichter werd van de Huffington Post en daar in 2011 vertrok nadat de online krant voor $315 miljoen was verkocht aan AOL. BuzzFeed wil ook steeds meer een serieuze, online krant worden, maar is vooral bekend van lijstjes (zoals ’15 egels met dingen die op egels lijken’) en super sarcasme (ook in lijstjes vorm: ’31 redenen om nooit naar school te gaan in Boston’). Iets meer dan een kwart van alle artikelen op de site zijn dit soort ‘listicles’.

Potentie hoeft op basis van die misschien triviale content niet in twijfel getrokken te worden, ze trekken er miljoenen bezoekers per maand mee (200 miljoen pageviews om precies te zien). Dat ‘blauw zwarte jurkje’ werd pas echt groot nieuws nadat het op BuzzFeed verscheen: 38 miljoen bezoekers op dat artikel alleen, met op enig moment 670,000 man tegelijkertijd.

Het is blijkbaar perfect materiaal voor de doelgroep die Peretti eens omschreef als ‘Bored-at-Work Network’, iedereen die voor z’n werk achter een computer zit en een deel van zijn of haar tijd op zoek is naar vermakelijke content.

Vox

Vox.com dan, in april 2014 opgericht door Ezra Klein die eerder voor The Washington Post’s Wonkblog over de Amerikaanse binnenlandse politiek schreef. “Understand the news”, Vox geeft vooral uitleg, achtergronden bij het nieuws als je wilt. Met extra aandacht voor landkaarten en grafieken. De titel van een willekeurig artikel nodigt weliswaar uit tot doorklikken – ’35 maps and charts that explain alcohol’ – maar je krijgt bijna 4000 woorden voorgeschoteld, dus daar wil je goed voor gaan zitten (met een drankje). Onder ‘card stacks’ bundelen ze informatie waar je makkelijk doorheen kunt klikken, bijvoorbeeld over Bitcoin of netneutraliteit.

Huzarenstukje van de site is wat mij betreft de video registratie van het interview met de Amerikaanse president Barack Obama. Het interview is namelijk verrijkt met animaties. Klein vraagt waarom werknemers niet per se profiteren van het succes van de bedrijven waar zij werken. Obama reageert met “this has been at least a 3-decade long trend” en onder in beeld verschijnt een tijdslijn (hij heeft het over 1985 tot en met 2015). Als hij een tegenstelling uiteenzet verschijnen de beide opties links en rechts van het scherm, hij brengt ze samen met z’n handen en de animatie volgt. In een ander segment breekt de muur tussen deze samenstelling af als de president het daar over heeft.

Het is een foefje dat makkelijk overbodig kan voelen, maar ook (politieke) interviews of debatten kan verduidelijken. Zeker in het geval van politici moeten uitspraken doorlopend getoetst worden en zo duidelijk mogelijk zijn voor de kijker.

Terwijl het gevecht over leven en dood van welke media dan ook nog wel even door gaat, zelfreflectie (zeker van nieuwe initiatieven) is wel zo fijn. De Correspondent maakte na het eerste jaar de balans op in ‘Dit moeten en willen we beter doen’. Inhoud, lengte, wie er aan het woord komen, de techniek, geen mogelijkheid tot verbetering is onbeschreven gelaten.

En nu?

Vox.com bestaat nog geen jaar. Het is niet de belangrijkste nieuwsorganisatie ter wereld. Iemand schreef dat wel over BuzzFeed.

De eerste column verscheen op 6 april 2014: ‘How politics make us stupid’. Over de aanname dat veel politieke discussies niet gaan over de precieze inhoud, maar over kleinere misverstanden. De toon van het kanaal was gezet.

Het is een diepgeworteld en misschien wel hét grootste probleem voor democratie in ontwikkelde landen. Uit het onderzoek waar het artikel naar verwijst – dat van Yale professor Dan Kahan – komt overigens naar voren dat de oplossing niet is dat meer of betere informatie bij meer mensen terecht komt. In plaats daarvan geeft het de kampen in een discussie meer munitie voor hun gelijk. Het artikel sluit af met: “If American politics is going to improve, it will be better structures, not better arguments, that win the day.”

De impact van een nieuwssite die je het nieuws wil laten begrijpen is daarmee niet gelijk duidelijk.

En ook recent nog, over hoe andere media berichtten over Hillary Clinton in aanloop naar de presidentsverkiezingen in 2016. ‘The media is talking a lot about email, and not much about the real stakes in 2016’

Roepen in de woestijn?

Misschien blijft het wel bij een experiment van nieuwe presentatie methodes en wijdverspreid gebruik funky video gimmicks?

Dat is ook vooruitgang.