U doet het al met de auto (van de zaak) en het was eventjes hip bij een mobiel abonnement, maar in de toekomst leasen we ook keukenapparatuur, electronica en meubilair. Zijn we er op uitgekeken, dan ruilen we het in voor een nieuwe, betere, andere.

Noem het leasen, noem het huren of bruikleen. Laat bezit of eigendom los. Geen kasten vol met CDs of DVDs of een andere verouderde drager. Betalen voor toegang tot een oneindige bibliotheek is ideaal. Indien toch aangeschaft of afbetaald, maar niet in gebruik? Delen!

Deeleconomie!

Sharenomy!

Uit ‘The Battle Is For The Customer Interface’ door Tom Goodwin:

“Uber, the world’s largest taxi company, owns no vehicles. Facebook, the world’s most popular media owner, creates no content. Alibaba, the most valuable retailer, has no inventory. And Airbnb, the world’s largest accommodation provider, owns no real estate. Something interesting is happening.”

Ik huur de kunst aan mijn muren voor een vast bedrag per maand, als ik het zat ben kan ik ’t terugbrengen of ‘ruilen’. Als ik het blijvend mooi vind kan ik het kopen. Dan is het van mij en verlies ik elk praktisch voordeel van het niet in mijn bezit hebben. Ik heb namelijk volledige verantwoordelijkheid over de dingen die ik heb en dat is onhandig! Vooral als iets stuk gaat.

can barely handle this Neem mijn telefoon, een Nexus 5. Gemaakt door Google en LG, een jaar geleden gekocht bij een Nederlandse webwinkel.

De aan-knop bleef vorige week hangen waardoor de telefoon constant opnieuw opstartte, een veelvoorkomend probleem bij dit toestel getuige internetfora en YouTube-filmpjes. De webwinkel stuurt het naar een reparatiepartner van LG, dit proces duurt tussen de 4 dagen en 4 weken. Als ik de aankoop had gedaan via de webwinkel van Google had ik binnen 48 uur een nieuwe gekregen.

Voor de Nexus 5 had ik een HTC One X. Gedwongen toestellease. Het maandelijkse abonnementsbedrag omvatte dan gelijk de ‘huur’ van het toestel en na 2 jaar kreeg je een nieuw toestel of kocht je deze voor een restbedrag over. Toestellease had 24-uurs service inbegrepen, dus bij een hard- of software defect had ik dan direct een tijdelijk toestel gekregen. De One X liet ik echter vallen en dat valt niet onder de garantie. Hoewel deze Rus laat zien dat het Gorilla Glass-scherm ook als hamer dienst kan doen, spatte mijn witte wonder uiteen in duizend stukjes. Repareren zou minstens €150  kosten. Tot het eind van mijn contract werkte ik tussen de splinters door. Toen ook het touchscreen het daardoor begaf kocht ik een los toestel.

losing it

In ‘We Can’t Let John Deere Destroy the Very Idea of Ownership’ betoogt Wired het tegenovergestelde van mijn wens om meer (technologie) op niet-permanente basis af te nemen. Deere maakt landbouwvoertuigen, maar met de Digital Millennium Copyright Act (DMCA) in de hand verkoopt het naar eigen zeggen niet voertuigen, maar licenties om een voertuig te gebruiken. De ingebouwde software blijft eigendom van Deere. Volgens dezelfde redenering is het niet toegestaan zelf onderhoud uit te voeren en zijn handleidingen alleen beschikbaar voor Deere-personeel.

Hoewel Amerikaanse copyright-wetten altijd vervelend zijn voor eindgebruiker / consument, de belangrijkste vraag is niet bij wie het eigendomsrecht ligt, maar wie betaalt. Is de maandelijkse vergoeding voor product X genoeg om aanschaf, onderhoud én een mogelijke reparatie af te dekken? Wil je als consument steevast per maand iets meer betalen? Wil je ieder apparaat gaan verzekeren?

De antwoorden zijn onder andere afhankelijk van product, industrie en innovatie van de grootste spelers, natuurlijk. Voor persoonlijke techniek die onderhevig is aan doorlopende innovatie en verbetering (denk ook aan wearables, spelcomputers, televisies) is een model om makkelijk te ‘ruilen’ en te vervangen bij een defect zeer op z’n plaats.

Dát is ontzorgen.