De geur van papier en inkt en de chemicaliën om het papier te bewerken zorgen voor een prettige geur van boeken (oud en nieuw) en sommige tijdschriften. Heel romantisch zullen boekwurmen dat vinden, maar het gaat hier dus om de combinatie van chemicaliën en hoe die naar verloop van tijd mengen en afbreken en dat is helemaal zo romantisch niet.

Zie deze infographic.

Maar het is fijn om papier in je handen te hebben. Vooral omdat het geen scherm is. Vooral als je vaak achter een scherm zit is het echt prettig om even naar iets anders te kijken.

Ik had het laatst met een klant over hun advertentie in FD Persoonlijk, een tijdschrift dat je bij de zaterdageditie van het Financieele Dagblad ontvangt. Dat blad is een mengeling van interviews met markante personen en willekeurige korte verhalen en dan opeens een horloge dat een ton plus kost. Een soort papieren Miljonairsfair. Het fijne van dat blad is dat er rust in zit. Dat je even niets moet. De 80-urige werkweek ondernemers die hun verhaal doen lijken op de pagina’s even adem te halen. Dan ratelen ze over kunst en antiek en de plekken die ze willen bezoeken als ze in één week elke dag op een andere plek konden zijn wat dus bijna altijd tot een onmogelijk reisschema leidt, onafhankelijk van je plek in de Quote 500.

Schuld

Die rust moet je bij een pageturner zelf inbouwen want wegleggen is dan zo makkelijk niet. Bij de vierde roman van Walter van den Berg kon ik ’t niet en ik las ‘m in een dag en een beetje uit. Schuld gaat door met een deel van de personages die in z’n drie andere boeken al aandacht opeisten waardoor ik zo snel als mogelijk wilde weten hoe het ze nu zou vergaan. Ik bestelde het boek vroeg en uitgeverij Das Mag bezorgde ‘m daarom al eind januari, nog voordat ‘ie in de winkels lag.

De voorganger heet trouwens Van dode mannen win je niet (2013) en dat is een mooie titel. De anderen heten West (2007) en De hondenkoning (2004) die ik op de middelbare las.

Vanaf pagina één was ik weer terug in de wereld waar ik in het echt ook ben: Amsterdam-West. Iedereen die iets over deze roman zegt noemt en roemt de eerste zin, maar ik wil aandacht voor de tweede zin zodat ik er dan iets persoonlijks over kan vertellen. Maar eerst dus die eerst zin. Komt ‘ie:

“Mijn broer had nog gezongen op de avond dat hij iemand doodsloeg.”

Dat is een opvallende zin om een boek mee te starten. Dit is de tweede:

“Dat optreden van hem was al een paar weken aangekondigd geweest: ik had de gele A4-tjes zien hangen, overal in het Gerhardhuis, zoals de feestcommissie die altijd ophing als ze iemand hadden geboekt.”

Opa

Het A.H. Gerhardhuis staat hemelsbreed precies op het midden van de weg tussen het huis van mijn ouders en dat van mij. Mijn opa van moederskant woonde er tot aan zijn dood. Er moeten nu studenten in komen en dat vind ik best erg voor die studenten want het Gerhardhuis is lelijk en oud en misschien ruikt het er nog wel raar of naar oude mensen als die studenten er in komen. Mijn opa was blind en z’n aanleunwoning stond vol met een grote televisie waar hij naar sport keek. In het tapijt en op sommige meubels zaten kleine brandplekjes van sigaretten.

Op een ochtend stapte hij uit bed en viel. Iemand zei dat hij al dood was voordat hij op de grond terechtkwam. Hij lag in ieder geval in een houding alsof iemand het beeld halverwege z’n val stil had gezet. Het laken waar hij onder lag benadrukte dat juist.

Iemand van het Gerhardhuis zei dat we de telefoon maar mee moesten nemen omdat andere bewoners anders naar een ver land zouden proberen te bellen op mijn opa’s kosten.

Nou goed. Zo kwam ik tijdens het schrijven van dit artikel op een heel andere geur dan die van papier, daar zal ik deze week nog iets over schrijven.

DWDD

Schuld is door De Wereld Draait Door verkozen tot ‘boek van de maand februari 2016’ en dat succes is Van den Berg erg gegund. Het is (voor de vierde keer op rij!!!!) gelukt om louche randfiguren hun dagelijkse ding te laten doen en dat tot en met het laatste hoofdstuk spannend te houden. Ondertussen zijn de overpeinzingen en keuzes van de personages heel persoonlijk waardoor het mogelijk is je even volledig te concentreren op een wereld die heel dichtbij is, als je maar even uit je boek opkijkt.